El era un iceberg emocional. Que hai debaixo do xeo? Unha montaña. Coñecino cando a miña vida xa se desenvolvía fóra do tempo. Sempre tiven a sensación de que as miñas tomas de decisión me situaron fóra de xogo, e é así como unha chega a quedar fóra do tempo da existencia. Ao carón dos mortos.
El a miúdo cantaba Out of time, esa canción que insiste na fugacidade do que se dá: you’re out of touch, my baby. Quizais nos perturba ver as cousas pasar, e recrear sentimentos, interpretalos, é a forma de achegarse á experiencia sen queimarse. Non está mal, que é o real, ao fin e ao cabo? Non hai un principio definido do que emane a expresión.
Cando me aproximaba a el sentía o alento dos polos. Tiña un físico ríxido, como as estatuas que non se han mover por ninguén e que, de feito, non se poden mover. A alma tamén era así, polo que vin. Quizais non tivera ocasión de coñecer un estado líquido ou gasoso, quizais nunca chegara a descubrir o lume, quen sabe! Nunca pronunciaba nada máis que o que lle escoitei articular a Sophia, esa IA que percorre o mundo facendo promoción do que representa, a saber, o progreso da máquina.
Ás veces vino cunha gorra que o protexía do calor e cos ollos dun glauco transparente que non é inocente e só mete medo. El nunca tiña frío, el era o frío. Coidábase de non derreterse. Coa barba aparentaba maior e máis adusto, aínda. Porque no imberbe aínda existe a posibilidade de devir persoa, pero no adulto toda porosidade está tapiada; a receptividade, esgotada. Todos nos sentimos esgotados, é o que vai traendo a morte ás nosas vidas. A barba adquiría tons rubios coa luz. De vaca rubia galega. No cabelo máis escuro tamén sucede: a súa base é a cor da terra arxilosa. E é que o barro non pode moldearse unha vez seco.
Din que traballou no mar un tempo e aínda algúns pensan que foron os ventos rudos os que fosilizaron o seu ser. Outros difiren e propoñen que iso xa viña de atrás. Mesmo os que cren que os seres fan contratos en terreos astrais antes de corporeizarse rumorearon que o pacto del fora tal: non se expresaría xamais, coma decretado por lei. Era a súa lei de vida. Dicían que era o xeito de purgar unha culpa antiga que lle viña de mostrar violentamente emocións. El construíu a súa prisión.
Pero a verdade é máis simple e baleira: en realidade non tiña nada que expresar. Non sentir nada quizais non está ben moralmente, pero non debe ser incómodo. Por outra banda, sentir é unha fonte do saber, doutro xeito quizais se estea a sacrificar o tempo. §
—por Rebeca Baceiredo
Sobre as cousas 