Atravesado pola rabia, inzado de cristais. Co erro como mecanismo de ampliación do campo de batalla. Incorrecto e implacábel. Ceramic Dog é unha maquinaria de tres pezas —Marc Ribot (guitarra e voces), Shahzad Ismaily (baixo e voces), Ches Smith (batería e voces)— concibida para desarborar a linguaxe rock e reconstruíla baixo outra lei. Noutro espazo. Nese novo territorio que delimita, o que consensualmente se entende como equivocación é un elemento expresivo máis. Ao servizo da furia política e contra a música pop en avanzado estado de descomposición. Unha exploración dos tránsitos entre discursos emancipadores e estéticas non entreguistas. Entre a oposición á guerra imperialista e a guitarra como ferramenta de liberación.
Na música de Ceramic Dog hai un principal elemento democratizador. Ao se enfrontar ás categorías dominantes sobre o que debe ou non ser a guitarra eléctrica nun contexto rock, ao arremeter sen piedade contra os lugares comúns —cada vez que Ribot parece achegarse a vías xa transitadas, para en seco e rebenta toda expectativa—, ao decidir que o fracaso fai parte da solución —talvez un rastro dialéctico—, os diferentes fragmentos, as diferentes técnicas, colócanse en igualdade de condicións. O trío que conduce semellante bola de enerxía —free combat rock?, funk de guerrilla?— é consciente: todo vale se se dirixe contra o bloque dominante. No pop e nas relacións de produción. O ruído é unicamente ruído porque os que mandan deciden o que é ruído e o que non. Ceramic Dog di outra cousa: noise is beauty, noise is anger.
En 1959, o profesor austríaco e militante comunista Ernest Fischer publicou A necesidade da arte. No primeiro capítulo do ensaio explica como a arte «é o medio indispensábel para a fusión do individuo co todo. Reflicte a súa infinita capacidade de se asociar aos demais, de compartir experiencias e ideas». Ceramic Dog, coa súa crítica dos idiomas herdados e a súa tendencia antifascista, co seu revolverse incómodo e o seu intercambio entre iguais, parece ilustrar as ideas de Fischer: a música eléctrica contemporánea non ten por que mirar os pés. A súa é unha demostración en acto de que nada é alleo ao rock contemporáneo e de que cómpre desconfiar da división policial do sensíbel. Esa que ben decreta a aceptación das formas dadas e infravalora a capacidade antagonista da música, esa que ben entende que existen áreas da experiencia humana en que as artes non deben entrar ou, se entran, deben facelo segundo as coordenadas que ela mesma ordena.
O terceiro e último disco de Ceramic Dog titúlase YRU Still Here? Apareceu o pasado ano. Abre coa canción Personal Nancy. Declara: «Teño dereito a ser infeliz / teño dereito a dicir ‘que che dean’ / Teño dereito a ignorar o que dis, os meus sentimentos son políticos» §
—por Daniel Salgado
Sobre as cousas 